“Het doel van de kunst is  het onzichtbare zichtbaar te maken”

	Paul Klee

Twee jaar geleden kwam Gisela bij mij langs, op zo’n zelfde warme, benauwde dag als nu. “Ik wil je wat laten zien“, zei ze en zonder verder nog een woord te zeggen legde ze onze grote, witte keukentafel vol met ronde, beschilderde kaartjes. 
Zwijgend werden sommige kaartjes weer opgepakt en ergens anders neergelegd. Als in een gesloten puzzel werden kaartjes opgeschoven. 
Na een half uur was er alleen nog maar stilte, een geladen spanning en de visuele communicatie van de kaarten: een overweldigend schouwspel van het universum van de intuïtie. 

De kaarten deden hun werk. 

Tenslotte verbrak Gisela de stilte en vroeg: “Doen ze het?”...
“Ja,... ze doen het”, antwoordde ik. 
Opgelucht lachten we naar elkaar: “Yes”!!! 
Ze doen het nog steeds en de vraag is “Wat doen ze dan?” 

Eigenlijk een heel eenvoudig gegeven. Zo eenvoudig dat alle kunstenaars van alle tijden proberen om die eenvoud te bereiken: wezenlijke communicatie tussen de rechter en linker hersenhelft. Een beeld zien dat je pakt zonder dat je begrijpt waarom, waar je niet omheen kunt. Dat doen de beelden van Gisela. 
Haar grote verdienste is niet dat ze in staat is die beelden te schilderen. Dat kan ze, dat weet ze, dat weten ook andere mensen. 

Haar verdienste is dat ze deze kaarten niet opbergt als “Kunst met een grote K” in het kunstcircuit, maar dat ze ze zonder drempel voor het grote publiek beschikbaar stelt. Kunst is daarmee weer toegankelijk als instrument voor ieders leven. Kunst om introspectie van elk mens via haar beelden vorm te geven. 
Het mobieltje naar je intuïtie, naar je gevoelsleven, naar dat wat je eigenlijk uit het oog had verloren, maar wel belangrijk voor je is. 
Het mobieltje naar een weg uit de impasse waarin je verzeilt bent geraakt. 

Tenslotte zijn het allemaal projecties van onze eigen wijsheid. Dat schept een enorme vrijheid: alles wat je ziet, zou je ook zelf kunnen zijn. Het getuigt van de enorme toewijding van Gisela, haar doorzettingsvermogen en liefde voor de mens om die kwaliteit in een kunstwerk te leggen en aan ons te schenken. Dat is mijns inziens uiteindelijk de wens van de echte kunstenaar. 

Utrecht, 25 mei 2007 

Johan Cornelissen 
oprichter taichi school Utrecht, 
trainer baak, docent Cochenille 
WWW.JOHANCORNELISSEN.NL